را تشبيه كرده و هركس بگويد : در فلان وقت بوده ، او را محدود به زمان دانسته و هركس بگويد : تا فلان وقت هست ، براى او غايت پنداشته است . در اثر دگرگونى و تغيير مخلوقات ، دگرگون نمىشود و با محدوديّتهاى پديده‌ها محدود نمىگردد . او يگانه و بىهمتاست . تحت شماره و عدد درنمىآيد و بىنياز مطلق است و ذاتش داراى جزء و بعض نيست . داخل اشياء است و نه به‌طور حلول و بيرون از آنهاست ولى نه به‌طور جدايى و فاصله‌گيرى ، در همه‌چيز متجلّى است ليكن به چشم نتوان ديد » .